پله پله تا...

tanhaieman — Sun, 15 Nov 2009 14:59:18 GMT

گاهی حرف زیاد هست و حس گفتن نیست

گاهی هم حس نوشتن هست و حرفی نیست

اوضا خوب نیست سعی میکنیم خوبش کنیم یا اگر نشد وانمود کنیم که خوبه پس حرفی باقی نمیمونه

یکی میاد تو وبلاگ و به اسم باران نظر میده بدون هیچ آدرسی

اصلا دوس ندارم خودم رو درگیر کنم پس خواهشن هرکی که هستی هیمنطور که بی نشون اومدی بی نشون هم برو

حوصله در حد صفر

حال زیر صفر

تحمل هیچی

تظاهر هزار

گاهي گمان نميكني ولي ميشود

گاهي نميشود نميشود كه نميشود

گاهي هزار دوره دعا بي اجابتست

گاهي ناگفته قرعه به نام تو ميشود

گاهي گداي گدايي و بخت يار نيست

گاهي تمام شهر گداي تو ميشود

خداوندا دانایی ده تا در چاه نیوفتم

tanhaieman — Tue, 27 Oct 2009 07:18:36 GMT

جهنم تاریک بود. جهنم سیاه بود . جهنم نور نداشت. شیطان هر روز صبح از جهنم بیرون می آمد و مشت مشت با خودش تاریکی می آورد. تاریکی را روی آدم ها می پاشید و خوشحال بود، اما بیش از هر چیز خورشید آزارش می داد...

خورشید ، تاریکی را می شست . می برد و شیطان برای آوردن تاریکی هی راه بین جهنم و روز را می رفت و برمی گشت. و این خسته اش کرده بود.

شیطان روز را نفرین می کرد. روز را که راه را از چاه نشان می داد و دیو را از آدم.
شیطان با خودش می گفت: کاش تاریکی آنقدر بزرگ بود که می شد روز را و نور را و خورشید را در آن پیچید یا کاش …
و اینجا بود که شیطان نابینایی را کشف کرد: کاش مردم نابینا می شدند. نابینایی ابتدای گم شدن است و گم شدن ابتدای جهنم.

***
اما شیطان چطور می توانست همه را نابینا کند! این همه چشم را چطور می شد از مردم گرفت!
شیطان رفت و همه جهنم را گشت و از ته ته جهنم جهل را پیدا کرد. جهل را با خود به جهان آورد. جهل ، جوهر جهنم بود.
***
حالا هر صبح شیطان از جهنم می آید و به جای تاریکی، جهل روی سر مردم می ریزد و جهل ، تاریکی غلیظی است که دیگر هیچ خورشیدی از پس اش بر نمی آید.
چشم داریم و هوا روشن است اما راه را از چاه تشخیص نمی دهیم .
چشم داریم و هوا روشن است اما دیو را از آدم نمی شناسیم.
وای از گرسنگی و برهنگی و گمشدگی.
خدایا ! گرسنه ایم ، دانایی را غذایمان کن.
خدایا ! برهنه ایم ، دانایی را لباس مان کن.
خدایا !گم شده ایم ، دانایی را چراغ مان کن.
***
حکیمان گفته اند: دانایی بهشت است و جهل ، جهنم.
خدایا ! اما به ما بگو از جهنم جهل تا بهشت دانایی چند سال نوری ، رنج و سعی و صبوری لازم است !؟

آتش

tanhaieman — Wed, 21 Oct 2009 09:30:18 GMT

نه حرفی برای گفتن دارم و نه شعری برای نوشتن

من میان خودم و دشت پریشان افکارم گیرم

من میان آدمها و آدمیت گیرم

من میان تنهایی و ازدهام

میان بوی کاهگل و دود

میان گذشته و حال گیرم

نه حرفی برای گفتن دارم و نه شعری برای نوشتن

بیزارم از آنچه بر سرم آوار است

بیزارم از تنهایی و سکوت

بیزارم از رخوت قلب

از آنچه حصار این دشت تنهایی شده بیزارم

نه حرفی برای گفتن دارم و نه شعری برای نوشتن

اما همیشه امیدی داشته ام به آینده

امیدی واهی, خام و پوشالی

من به امید طوفانم

به امید سیل

به امید زلزله

به امید هر آنچه بودن آدمی را نابود کند

هستش را نیست.

به امید صاعقه ای هستم از جنس بلورین محبت

که شراره ای به دشتم اندازد و تمام آنرا خاکستر کند

من به امید خاکستری هستم که از پس آتش به جای میماند

من ققنوسم و همیشه آتش برایم تولدی دوباره است.

همیشه صبح طلوعی دوباره است

و فردا بهتر از امروز

بیخیال

tanhaieman — Thu, 15 Oct 2009 16:50:59 GMT

از موقعی که عنوان وبلاگم رو تغییر دادم قرار بود پله پله برم بالا اما دارم تو همون پله درجا میزنم و تمام توانم رو میزارم که پایین تر نرم.

وبلاگم هم شده غم نامه اما چه میشه کرد اینجا تنها جاییه که من هستم و خودم و از همون اول دشت تنهاییم بوده

دستهایی میخوام که گرماش وجودم رو گرم کنه

چشمهایی که التهاب نگاهم رو بخونه

و قلبی که داربستی بشه واسه تن خستم

تا تمام عمرم رو تو این آلاچیق استراحت کنم

دنبالش نمیگردم اما در انتظارشم تا روزی از راه برسه و آرامشی به روح پر تلاطمم بده

نمیدونم کیه کجاست از چه تباریه و کی قراره بیاد اما بهش نیاز دارم به روحش قلبش جسمش

از هم آغوشی باران هوس با تن خشک کویر دل ما

خار صد ساله غم شاخه دیگر آورد

نمیخوام این اتفاق واسم بیوفته نمیخوام غرق بشم نمیخوام نمیخوام نمیخوام

شادم اما به ظاهر دیگه دارم کم کم......

بیخیال

آره بیخیالی رو عشق است هر چی هست باید گذشت باید منتظر بود منتظر فردا و فرداها

باید جاهایی قدم گذاشت و کارهایی رو کرد که تا حالا نرفتی و نکردی باید خودت رو غرق کنی تو بودن چون هستی پس باش

عاشق شدن گل شقایق

tanhaieman — Sun, 11 Oct 2009 05:11:18 GMT

--داستان عاشقی گل شقایق از زبان خودش—

شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم

گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی

یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت

ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب می گفت

شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماری

به جان دلبرش افتاده بود-اما-

طبیبان گفته بودندش اگر یک شاخه گل آرد

ازآن نوعی که من بودم بگیرند ریشه اش را و بسوزانند

شود مرهم

برای دلبرش آندم شفا یابد

چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را

بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده

و یک دم هم نیاسوده، که افتاد چشم او ناگه

به روی من

بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من

به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و به ره افتاد

و او می رفت و من در دست او بودم

و او هرلحظه سر را رو به بالاها

تشکر از خدا می کرد

پس از چندی

هوا چون کورۀ آتش، زمین می سوخت

و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت

به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟

در این صحرا که آبی نیست

به جانم هیچ تابی نیست

اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من

برای دلبرم هرگز دوایی نیست

و از این گل که جایی نیست خودش هم تشنه بود اما!

نمی فهمید حالش را چنان می رفت و

من در دست اوبودم

و حالامن تمام هست او بودم

دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟

نه حتی آب،نسیمی در بیابان کو ؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت

که ناگه

روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر او کم شد

دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه -

مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت

نشست و سینه را با سنگ خارایی

زهم بشکافت

زهم بشکافت اما ! آه

صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد

زمین و آسمان را پشت و رو می کرد

و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد

نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را

به من می داد و بر لب های او فریاد "بمان ای گل

که تو تاج سرم هستی دوای دلبرم هستی

بمان ای گل"

ومن ماندم

نشان عشق و شیدایی

و با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد گل همیشه عاشق شد

گلپا

tanhaieman — Sat, 26 Sep 2009 11:26:35 GMT

من رهگذار خسته دشت جنونم

من مرغك بشكسته پر در خاك و خونم

افسانه ساز شهر تنهايي منم من

افتاده در گرداب رسوايي منم من

گفتم ولي باور نكردي

گفتم ولي باور نكردي.

ديگر ز من جز نقش ديواري نمانده

گل نيستم از من به جز خاري نمانده

گفتم رها كن اين دل ديوانه ام را

بشكن به سنگ نيستي پيمانه ام را

گفتم ولي باور نكردي

پرواز یا سقوط

tanhaieman — Sat, 19 Sep 2009 21:52:30 GMT

هر كس و به هر اندازه با من در ارتباطه اين پست رو بخونه تا در آينده از رفتارم ناراحت نشه.

از وسط يه دشت خيلي زيبا گذشتم كه انتهاش به يه دره ختم ميشه و جلو چشمام يه صخره زيبا و بلند داره خود نمايي ميكنه.اونقدر زيباس كه ديگه دره جلوش برام مهم نيست.تو فكر راهي هستم براي رسيدن به اين صخره.

اگه برم لذت بودن در دشت رو از دست دادم و اگه بمونم حسرت تجربه كردن صخره رو.

اگه بپرم و نرسم ميوفتم توي اون دره پيش رو و از هر دو جا ميمونم

توي دنيايي كه همه در حال حركتند و نشستن عين سقوطه، من زياد اثير روزمرگي هاي زندگي ميشم و از نشستن هام لذت ميبرم، شايد لذت كه نه تنبلي باعث ميشه پا نشم چون مدام به مسير و آدمهايي كه ميان و از كنارم رد ميشن نگاه ميكنم، نگاهي نه از روي حسرت كه از روي حقارت، تحقير خودم كه نگاه كن همه رفتن.

و حالا توي اين دشت زيبا كنار دوستاني زيباتر از گل هرچند دارم لذت ميبرم اما اين لذت نتونسته چشمام رو به مسير ببنده اما جسارت دل كندن رو هم ندارم. دارم دچار ترديد ميشم و قبل از اينكه خاك دشت اثيرم كنه بايد فكري كنم. چون از قبل چيزي واسه ساختن يه پل رو دره هاي زندگي واسه خودم نياوردم پس فكر پل زدن رو بنداز دور از ذهنت. تنها را پريدنه

پس بپر اما حق نداري دور خيز بگيري آخه واسه اين كار بايد باز بري وسط دشت و احتمال داره پابند دشت بشي. از همينجا از لب پرتگاه بپر.

انسانهاي بزرگ با ريسك بزرگ شدن، اگه جسارت ريسك كردن نداري بزرگ نميشي

براي رسيدن به خواسته ها به آرزوها بايد گذشت از يه سري چيزها بايد گذشت تا به چيزهاي ديگه رسيد

دنيا محليه واسه قرباني كردن، قرباني كردن عزيزترين ها، محبوب ترين ها، مطلوبترين ها

اگه قرباني نكني مرگ اونها رو ازت ميگيره، نه مرگ تو بلكه مرگ آرزوهات

انسان با آرزوهاش زنده اس اگه آرزوش بميره تلاشش مرده اميدش مرده

پس بايد رفت

بايد بريد

بايد كشت

هرچند خيلي سخته و دردناك

«هرگاه انسان به دنبال تحقق بخشيدن به آروزها و خواسته هايش خانه اش را ترك كند تا زماني كه آنها را برآورده نكرده است نبايد به خانه بازگردد.در طول زندگي انسان همه جا تپه هايي سبز براي حفر قبر وجود دارد» يه شعر چيني

يه جايي شنيدم بعضي از آدمها مثل قطار شهر بازي هستن كه در كنارشون لذت ميبري اما تورو به جايي نميرسونن و شايد همين جمله دليلي شد براي پريدنم. اونها كه از قبل پلي ساختن ، از اين دره عبور ميكنن و يا اونهايي كه ميخوان پريدن رو انتخاب كنن همراه و همسفرم خواهند بود و كسايي كه اسير دشت شدن محكوم به موندن هستن.

شايد از اين پست هيشكي سر در نياره كه چي گفت و چي نوشت

اما هر كس توي زندگيش خواسته ها و آرزوهايي داره كه وقتي به يه مراحلي ميرسه و يه موفقيت هايي به دست مياره سرمست اون مرحله از بازي ميشه و شرو ميكنه پرسه زدن و گاهي از هدف اصليش غافل ميشه.

سالهاست كه اسم وبلاگم رو گذاشتم پله پله تا...قبلا دشت تنهايي من بود.

نميخوام يه دفه 10 تا پله برم بالا ميخوام آروم آروم و پله پله برم زياد هم بالا نميرم هر بار فقط به 1 پله بالاترم نگاه ميكنم نه اينكه كباده كش ملاقات با خدا باشم.

هر كس هستي و هرجايي كه هستي فقط يه پله برو بالاتر اما اينو بدون نه پله ها جاي نشستن هستن نه پاگرد ها اينها فقط محلي هستن براي عبور.

پس اگه چند وقتي تو نشستي و من هم كنارت نشستم و يا من نشستم و تو رو هم كنارم نشوندم ديگه وقت رفتنه

اگه دارم از كنارت بلند ميشم و تنهات ميذارم واسه اينه كه اينجا كه نشستيم جاي نشستن نيس پس تو هم بلند شو و حركت كن. شايد روزي توي پله بعدي،توي پاگرد بعد،يا توي مقصد اگه هدفها يكي باشه ، مسيرها يكي باشن، باز همديگر رو پيدا كنيم و از خاطرات سفر براي هم بگيم و اونجا از آفتاب گرمابخش قله لذت ببريم.

برام دعا كنيد تا بتونم پرشي كنم به ارتفاع PHD

مردم آزاری

tanhaieman — Thu, 10 Sep 2009 20:31:59 GMT

نمیدونم چی بگم چی بنویسم که عصبانیتم رو نشون بده

یه آدم بی پدر مادری یه....

یه....

نمیدونم چی میشه به این طور آدمها گفت پسورد آیدیمو عوض کرده

ایملم که تمام اطلاعات پایان نامه.مقاله ها آدرس و شماره تلفن ها و ایمل های اساتیدی که باهاشون کار دارد همه توی اون بود

حالا شما قضاوت کنید به این آدم چی میشه گفت

اصلا میشه بهش گفت آدم؟

کسی که بدون اینکه سود و زیانی ببره اینطور به آدمها ضربه میزنه

آیا توی عالم حیوانات این اتفاق می افته که ما آدمها در حق همدیگه اینکارو میکنیم؟

اونقدر عصبی شدم و هستم که اگه بدونم کیه به راحتی میکشمش به راحتی آب خوردن

tanhaieman — Mon, 07 Sep 2009 09:46:48 GMT

...

کاشکی هوشیاری نصیبم نمیشد

باعث رنج و فریبم نمیشد

...

:|

tanhaieman — Fri, 28 Aug 2009 10:24:18 GMT

گفتا منش فرموده ام تا با تو طراری کند