پله پله تا...

خر شهر قصه

tanhaieman — Sun, 06 Dec 2009 09:28:25 GMT

آره

داشتيم چي مي گفتيم

بنويس....

مارو ديوونه و رسوا كردي

حاليته

مارو آواره ي صحرا كردي

حاليته

آخا مام واسه خودمون معقول آدمي بوديم

دست كم هر چي كه بود آدم بي غمي بوديم

حاليته

سرو سامون داشتيم

كس و كاري داشتيم

هي ديگه يادش به خير

ننمون جورابمون و وصله مي زد، مارو نفرين ميكرد

بابامون خدا بيامرز، سرمون داد ميكشيد، بهمون فحش ميداد

با كمر بند و زمين اجباريش، پامون و محكم مي بست

تركه هاي آلبالو رو كف پامون ميشكست

حاليته

ياد اون روزا به خير

چون بازم هر چي كه بود

سر و ساموني بود

حاليته

ننه اي بود كه نفرين بكنه

بعد نصف شب پاشه لحاف رو آدم بكشه

كه مبادا پسرش خدا نكرده بچاد

كه مبادا بچشون سينه پهلو بكنه

حاليته

بابايي بود كه گاه و بي گاه سرمون داد بزنه

باهامون دعوا كنه

پاهامون و فلك كنه

بعد صبح زود پاشه مارو تو خواب بغل كنه

اشكاي شب قبل و كه رو صورتمون ماسيده بود كم كمك با دستاي زبر خودش پاك بكنه

حاليته

ميدوني.....

بابامون چند سال پيش عمرشو داد به شما

هر چي خاك اونه عمر تو باشه

مرد زحمت كشي بود

خدا رحمتش كنه

ننه ام كور زمين گير شده

هي ديگه پير شده

بيچاره غصه ما پيرش كرد

غم رسوايي ما كور و زيمين گيرش كرد

حاليته

اما راستش چي بگم تقصير ما كه نبود

هر چي بود زير سر چشم تو بود

يك كاره تو راه ما سبز شدي

مارو عاشق كردي

مارو مجنون كردي

مارو داغون كردي

حاليته

آخه آدم چي بگه، قربونتم

حالا از ما كه گذشت

بعد از اين اگر شبي

نصف شبي

به كسوني مثل ما قلندر و مست و خراب

تو كوچه بر خوردي

اون چشا رو هم بزار

يا اقلا ديگه اين ريختي بهش نيگا نكن

آخه من قربون هيكلت برم

اگه هر نيگا بخواد اينجوري آتيش بزنه

پس باس تمام دنيا تا حالا سوخته باشه

.....

آدما آدمن؟

tanhaieman — Mon, 30 Nov 2009 20:02:50 GMT

یه پست دادم قبل از این کاش آدما آدم نبودن اما الان پس میگیرم حرفم رو

آدما اصلا آدم نیستن

های با توام تویی که یه روکش روت کشیدن که قابلیت حرف زدن داره که شدی ناطق به جبر اون قلاف

بیا بیرون از این لباس مصنوعی ببین چی ازت میمونه؟!

ببین آدم ها باز هم میتونن ادعا کنن آدم هستن؟!

هر غریبه گرسنه با گرسنه ها ولی برادر است

هر برادری که خواب میکند تو را و نان خویش میخورد یار دشمنان توست

دارم این آهنگ رو گوش میکنم و خیلی میچسبه اما اصلا حال خوبی ندارم

ما آدما که مدام دل میشکنیم

یا شاید فقط دل میشکنیم

حتی حیوون هم نیستیم آخه اون بدبختا ۱۰۰۰ تا گره از کار هم باز میکنن که ما فقط گره رو گره میزنیم

ما با چراغ کینه شب را شناختیم

دلم گرفته اما نمیدونم چی بنویسم

سکوت کن به یاد آنکه در سپیده جان سپرد

سکوت کن به یاد آنکه با امید خلق مرد

سکوت کن به یاد آنکه عاشقانه زخم خورد

تو از سکوت اگر به خشم میرسی سکوت کن

فکر میکنی دیدن درد تو چشم یه مرد راحته؟فکر میکنی نشستن و شادی کردن با کسی که سراسر وجودش رو غم گرفته راحته؟ فکر میکنی واسه کسی دلقک شدن که بزرگترین غمها تو قلبشه راحته؟ تا حالا فکر کردی وقتی غرور یه آدم مغرور که تمام وجود و عظمتش تو همین غرور بوده ذره ذره بشکنه چی به سر اون آدم میاد؟تا حالا دیدی کسی صورتش رو با یه ماسکی از لبخند شاد کنه اما نتونه چشاش رو مخفی کنه چی به سرش میاد؟ چی به سر اون کسی میاد که غم توی اون چشمارو میفهمه اما نمیتونه دم بزنه؟ فکر میکنی ....

قلب سبز گل سرخ با صدایی خونین در شب باغ سرود.....

وای خدا ....

فاصله فریاد است

كاش آدم ها آدم نبودن

tanhaieman — Sun, 22 Nov 2009 18:47:15 GMT

چه راحت پست میشیم

چه زود حیوون میشیم

و چه زود لطف و کرامت دیگران رو فراموش میکنیم

آدمی که گذشته نداره آینده هم نخواهد داشت

کسی که اطرافیانش رو به خاطر تو فراموش کنه تورو هم به زودی فراموش خواهد کرد

چون آدمها براش بی ارزش هستن و این نهایت پستیه

تو، آهای تو که هیچی واست مهم نیس

آهای تویی که اونقدر کور شدی که هیچی رو نمیبینی

آهای تویی که اونقدر پست شدی که آدمها برات بی ارزش شدن

خیلی زود

زود زود با مخ میخوری به زمین

و اون موقع تنها آغوشی که میاد سراغت و باز از زمین بلندت میکنه و دست نوازش به سرت میکشه همون آدم تنها و بی کسیه که تو، آره تو که خودت رو بزرگ میدونی دلش، دل نازكش رو زير پاهاي بيرحمت له كردي

اميدوارم خيلي زود بفهمي داري چيكار ميكني

قبل از اونكه دير بشه

قبل از اون كه

واي خداي من نهههههههههههههههه

یه دکلمه از فریدون فروغی

tanhaieman — Sat, 21 Nov 2009 09:59:23 GMT

در جاده ي باريك صحراي بي آب وعلف، همه چيز را پشت سر ميگذاشت

پاهاي لاغر و كِوِره بسته اش بر روي شنهاي داغ گويي بر سبزه هاي بهاري بوسه ميزند

همه چيز برايش سراب بود و سراب؛ حتي زندگي

اما خود نمي دانست كه ميرود تا جفت خود بيابد

شايد بند تنهايي را از هم پاره كند

و پايان زندگي بي پايان خود را به اصطلاح ببيدند و لمس كند

اي كاش ميدانست

يعني از كودكي ميدانست

اگر تنها آمد و در آخر كار تنها ميرود

در ميانه راه به تنها نياز دارد تا در پايان، هادي خانه ابديش باشد

پس كلمه را آنچنان ندانسته آموخت كه به جاي تنها، تنها ماند

كار بي كار

tanhaieman — Wed, 18 Nov 2009 14:34:28 GMT

واسه كار رفتم يه كارخونه كه تو خط توليدشون دچار آلودگي شده بودن، خط توليد رو كه ديدم يه سري مشكلات داشت كه يه سريش رو به خودشون گفتم. همه چيش خوب بود اما روز آخر تماس گرفتن و گفتن خودمون سعي ميكنيم مشكل رو حل كنيم. وقتي شنيدم يه كم ناراحتم كرد آخه خيلي به پولش نياز داشتم اما امروز نشستم و تمام مواردي رو كه به ذهنم ميرسيد واسشون ايميل كردم تا بتونن مشكل رو حل كنن و منبع آلودگي رو پيدا كنن اميدوارم موفق بشن چون اهداف بزرگي دارن دوس دارم به اون هدفها برسن.

اما بريم سر قضيه آدمهايي كه نفهمن يا خودشون رو ميزنن به نفهمي

من قرار بود يه پست تو وبلاگم بدم در مورد دزدي، آخه چه ربطي به كسايي داره كه ميان و مطالب رو برميدارن اين باران اومده و لطف كرده ايمل گذاشته بگو آخه اگه راست ميگي آدرس وبلاگ بده تو كه مطالب رو توي پيجت ميزاري

يا جواب يه حرف رو نده يا اول بفهم بعد جواب بده

tanhaieman — Tue, 17 Nov 2009 19:31:12 GMT

سه شنبه 26 آبان1388 ساعت: 10:38	توسط:باران
سلام مسعود جان ببخشین من نمیدونستم که فقط دوستان و آشنایانتون حق نظر دادن دارن فکر میکردم تو وبلاگتون این اجازه رو به غریبه ها هم میدین!!!! به هر حال اگه با نظرم ویا شوخیم باعث ناراحتی شما شدم عذر میخوام امیدوارم موفق باشی و اینقد بی حوصله و بی حال نباشی سعی کن خودتو برای دفاعیت آماده کنی گلم خداحافظ

جالبه خودش میگه غریبه ها اما میدونه من دفاع دارم

نگفتم کسی نظر نذاره میخوام کسی که نظر میذاره ازش رد و نشون داشته باشم و بدونم کیهتا وقتی خواستم جوابش رو بدم مجبور نشم یه پست بدم به خاطرش نمیدونم یا بعضی ها نمیفهمن یا خودشون رو میزنن به نفهمی شما بگید چطور میشه تفاوت این دو تا رو متوجه شد؟آیا اصلا فرقی هم داره؟

میخواستم یه سری مطلب راجع به دزد و دزدی بنویسم یه مقدار هم نوشتم اما پشیمون شدم و پاکش کردم

tanhaieman — Sun, 15 Nov 2009 14:59:18 GMT

گاهی حرف زیاد هست و حس گفتن نیست

گاهی هم حس نوشتن هست و حرفی نیست

اوضا خوب نیست سعی میکنیم خوبش کنیم یا اگر نشد وانمود کنیم که خوبه پس حرفی باقی نمیمونه

یکی میاد تو وبلاگ و به اسم باران نظر میده بدون هیچ آدرسی

اصلا دوس ندارم خودم رو درگیر کنم پس خواهشن هرکی که هستی هیمنطور که بی نشون اومدی بی نشون هم برو

حوصله در حد صفر

حال زیر صفر

تحمل هیچی

تظاهر هزار

گاهي گمان نميكني ولي ميشود

گاهي نميشود نميشود كه نميشود

گاهي هزار دوره دعا بي اجابتست

گاهي ناگفته قرعه به نام تو ميشود

گاهي گداي گدايي و بخت يار نيست

گاهي تمام شهر گداي تو ميشود

خداوندا دانایی ده تا در چاه نیوفتم

tanhaieman — Tue, 27 Oct 2009 07:18:36 GMT

جهنم تاریک بود. جهنم سیاه بود . جهنم نور نداشت. شیطان هر روز صبح از جهنم بیرون می آمد و مشت مشت با خودش تاریکی می آورد. تاریکی را روی آدم ها می پاشید و خوشحال بود، اما بیش از هر چیز خورشید آزارش می داد...

خورشید ، تاریکی را می شست . می برد و شیطان برای آوردن تاریکی هی راه بین جهنم و روز را می رفت و برمی گشت. و این خسته اش کرده بود.

شیطان روز را نفرین می کرد. روز را که راه را از چاه نشان می داد و دیو را از آدم.
شیطان با خودش می گفت: کاش تاریکی آنقدر بزرگ بود که می شد روز را و نور را و خورشید را در آن پیچید یا کاش …
و اینجا بود که شیطان نابینایی را کشف کرد: کاش مردم نابینا می شدند. نابینایی ابتدای گم شدن است و گم شدن ابتدای جهنم.

***
اما شیطان چطور می توانست همه را نابینا کند! این همه چشم را چطور می شد از مردم گرفت!
شیطان رفت و همه جهنم را گشت و از ته ته جهنم جهل را پیدا کرد. جهل را با خود به جهان آورد. جهل ، جوهر جهنم بود.
***
حالا هر صبح شیطان از جهنم می آید و به جای تاریکی، جهل روی سر مردم می ریزد و جهل ، تاریکی غلیظی است که دیگر هیچ خورشیدی از پس اش بر نمی آید.
چشم داریم و هوا روشن است اما راه را از چاه تشخیص نمی دهیم .
چشم داریم و هوا روشن است اما دیو را از آدم نمی شناسیم.
وای از گرسنگی و برهنگی و گمشدگی.
خدایا ! گرسنه ایم ، دانایی را غذایمان کن.
خدایا ! برهنه ایم ، دانایی را لباس مان کن.
خدایا !گم شده ایم ، دانایی را چراغ مان کن.
***
حکیمان گفته اند: دانایی بهشت است و جهل ، جهنم.
خدایا ! اما به ما بگو از جهنم جهل تا بهشت دانایی چند سال نوری ، رنج و سعی و صبوری لازم است !؟

آتش

tanhaieman — Wed, 21 Oct 2009 09:30:18 GMT

نه حرفی برای گفتن دارم و نه شعری برای نوشتن

من میان خودم و دشت پریشان افکارم گیرم

من میان آدمها و آدمیت گیرم

من میان تنهایی و ازدهام

میان بوی کاهگل و دود

میان گذشته و حال گیرم

نه حرفی برای گفتن دارم و نه شعری برای نوشتن

بیزارم از آنچه بر سرم آوار است

بیزارم از تنهایی و سکوت

بیزارم از رخوت قلب

از آنچه حصار این دشت تنهایی شده بیزارم

نه حرفی برای گفتن دارم و نه شعری برای نوشتن

اما همیشه امیدی داشته ام به آینده

امیدی واهی, خام و پوشالی

من به امید طوفانم

به امید سیل

به امید زلزله

به امید هر آنچه بودن آدمی را نابود کند

هستش را نیست.

به امید صاعقه ای هستم از جنس بلورین محبت

که شراره ای به دشتم اندازد و تمام آنرا خاکستر کند

من به امید خاکستری هستم که از پس آتش به جای میماند

من ققنوسم و همیشه آتش برایم تولدی دوباره است.

همیشه صبح طلوعی دوباره است

و فردا بهتر از امروز

بیخیال

tanhaieman — Thu, 15 Oct 2009 16:50:59 GMT

از موقعی که عنوان وبلاگم رو تغییر دادم قرار بود پله پله برم بالا اما دارم تو همون پله درجا میزنم و تمام توانم رو میزارم که پایین تر نرم.

وبلاگم هم شده غم نامه اما چه میشه کرد اینجا تنها جاییه که من هستم و خودم و از همون اول دشت تنهاییم بوده

دستهایی میخوام که گرماش وجودم رو گرم کنه

چشمهایی که التهاب نگاهم رو بخونه

و قلبی که داربستی بشه واسه تن خستم

تا تمام عمرم رو تو این آلاچیق استراحت کنم

دنبالش نمیگردم اما در انتظارشم تا روزی از راه برسه و آرامشی به روح پر تلاطمم بده

نمیدونم کیه کجاست از چه تباریه و کی قراره بیاد اما بهش نیاز دارم به روحش قلبش جسمش

از هم آغوشی باران هوس با تن خشک کویر دل ما

خار صد ساله غم شاخه دیگر آورد

نمیخوام این اتفاق واسم بیوفته نمیخوام غرق بشم نمیخوام نمیخوام نمیخوام

شادم اما به ظاهر دیگه دارم کم کم......

بیخیال

آره بیخیالی رو عشق است هر چی هست باید گذشت باید منتظر بود منتظر فردا و فرداها

باید جاهایی قدم گذاشت و کارهایی رو کرد که تا حالا نرفتی و نکردی باید خودت رو غرق کنی تو بودن چون هستی پس باش