ز دو دویده خون فشانم ز غمت شب جدایی

چــه کنم که هست اينها گل باغ آشنــــايــي

همه‌شب نهاده‌ام سر، چو سگان بر آستانت

کــــه رقـيـب در نيـايـد به بهانــهء گدايـــــــــي

مـــژه‌ها و چـــشم يارم به نظر چـــنـان نمايد

که ميـان سنبلستـان چرد آهـــوي ختــايـــي

در گلستان چشمم زچه رو هميشه باز است

به اميـــد آنکه شايد تو به چــشم من درآيــي 

ســر برگ گل ندارم، به چه رو روم به گــلشن 

که شنيــــده‌ام ز گلها همه بوي بــــــي‌وفايي 

به‌کدام مذهب‌ست اين به‌کدام ملت‌است اين

که کشند عاشقي را، که تو عاشقم چــرايي 

به طـــــواف کعبه رفتم به حــــــرم رهم ندادند 

که برون در چـــــه کردي که درون خـــــانه آيي پ

به قــــــمارخــــــانه رفــتـم، همـه پاکـباز ديدم 

چو به صــــــومــــعه رسيـدم همه زاهد ريايي 

در ديـــر مــي‌زدم من، که يـکـــي ز در در آمد

که: درآ، درآ، عراقي! که تو خاص از آن مـايي

خالی از لطف نیست اگه این یکی رو هم بخونید

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

پسرا، ره قلندر سزد ار به من نمایی                 که دراز و دور دیدم ره زهد و پارسایی

پسرا، می مغانه دهی ار حریف مایی               که نماند بیش ما را سر زهد و پارسایی

قدحی می مغانه به من آر، تا بنوشم               که دگر نماند ما را سر توبه‌ی ریایی

می صاف اگر نباشد، به من آر درد تیره             که ز درد تیره یابد دل و دیده روشنایی

کم خانقه گرفتم، سر مصلحی ندارم                 قدح شراب پر کن، به من آر، چند پایی؟

نه ره و نه رسم دارم، نه دل و نه دین، نه دنیی   منم و حریف و کنجی و نوای بی‌نوایی

نیم اهل زهد و توبه به من آر ساغر می            که به صدق توبه کردم ز عبادت ریایی

تو مرا شراب در ده، که ز زهد تو به کردم           ز صلاح چون ندیدم جز لاف و خودنمایی

ز غم زمانه ما را برهان ز می زمانی                 که نیافت جز به می کس ز غم زمان رهایی

چو ز باده مست گشتم، چه کلیسیا، چه کعبه؟   چو به ترک خود بگفتم، چه وصال و چه جدایی؟

به قمارخانه رفتم همه پاکباز دیدم                   چو به صومعه رسیدم همه یافتم دغایی

چو شکست توبه‌ی من، مشکن تو عهد، باری      به من شکسته دل گو که: چگونه‌ای؟ کجایی؟

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند              که برون در چه کردی، که درون خانه آیی؟

آلبرت انيشتين

مرد به اين اميد با زن ازدواج مي‌کند که زن هيچ‌گاه تغيير نکند، زن به اين اميد با مرد ازدواج مي‌کند که روزي مرد تغيير کند و همواره هر دو نااميد مي‌شوند.

هيچ وقت چيزي رو خوب نمي‌فهمي مگر اينکه بتوني به مادربزرگت توضيحش بدي.

تفاوت بين نابغه و کودن بودن در اين است که نابغه بودن محدوديت‌هاي خودش را دارد.

دو چيز را پاياني نيست: يکي جهان هستي و ديگري حماقت انسان. البته در مورد اولي مطمئن نيستم انسان‌هاي باهوش مسائل را حل مي‌کنند، نوابغ آنها را اثبات مي‌کنند.

یک فرد باهوش یک مسئله را حل می‌کند اما یک فرد خردمند از رودررو شدن با آن دوری می کند.

سه قدرت بر جهان حکومت می‌کند؛ ترس، حرص و حماقت.