تو به گرمای تیری و من به سردی نپتون که هر دو گرد یک خورشید عشق میچرخیم

 همانطور که تو را دور شدن مرگ است مرا نیز نزدیکی، انفجار

هر يك را مداريست و مسيري مشخص كه جبر روزگار ما را محكوم به گردش گرد آن ميكند

پس گرماي تو از وجود توست و سرماي من از دوري

فاصله اي كه كم شدن آن اضطرابي است درد آور از اينكه تو سرد ميگردي يا من مذاب

و شايد اين را نيز حكمتي است از حكمتهاي پنهان گرد آورنده اين مدار كه آنچه قابل انفجار است را در سرما نگه دارد...

يا شايد اين درماندگي بشر در يافتن چاره است كه چون نفسش به شماره  افتاد دم از حكمتهاي ساختگي ميزند...

اما هر چه هست نه تو را تاب دوريست و نه مرا توان نزديكي

پس

چه زيبا گفت شاعر كه:

سرگشته چو پرگار همه عمر دويديم

آخر به همان نقطه آغاز رسيديم

در خانه درٍ بسته فتاديم و چو گنجشك

يك چند پريديم و به كنجي بخزيديم

آخر به همان نقطه آغاز رسیدیم

........

...........

..............