حالمان بد نيست غم کم مي خوريم     کم که نه! هر روز کم کم مي خوريم
آب مي خواهم، سرابم مي دهند        عشق مي ورزم عذابم مي دهند
خود نميدانم کجا رفتم به خواب           از چه بيدارم نکردي آفتاب؟؟
خنجري بر قلب بيمارم زدند                بيگناهي بودم و دارم زدند
دشنه اي نامرد بر پشتم نشست        از غم نامردمي پشتم شکست
سنگ را بستند و سگ آزاد شد          يک شبه بيداد آمد داد شد
عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام          تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام
عشق اگر اينست مرتد مي شوم        خوب اگر اينست من بد مي شوم
بس کن اي دل نابساماني بس است   کافرم ديگر مسلماني بس است
‌در ميان خلق سردرگم شدم              عاقبت آلوده مردم شدم
بعد ازاين با بي کسي خو مي کنم      هر چه در دل داشتم رو مي کنم
درد مي بارد چو لب تر مي کنم           طالعم شوم است باور مي کنم
من که با دريا تلاطم کرده ام              راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟
قفل غم بر درب سلولم مزن!              من خودم خوشباورم گولم مزن!
من نمي گويم که خاموشم مکن         من نمي گويم فراموشم مکن
من نمي گويم که با من يار باش         من نمي گويم مرا غم خوار باش
من نمي گويم،دگر گفتن بس است      گفتن اما هيچ نشنفتن بس است
روزگارت باد شيرين! شاد باش           دست کم يک شب تو هم فرهاد باش
آه! در شهر شما ياري نبود                قصه هايم را خريداري نبود!!!
واي! رسم شهرتان بيداد بود              شهرتان از خون ما آباد بود
از درو ديوارتان خون مي چکد              خون من،فرهاد،مجنون مي چکد
خسته ام از قصه هاي شوم تان         خسته از همدردي مسموم تان
اينهمه خنجر، دل کس خون نشد        اين همه ليلي، کسي مجنون نشد
آسمان خالي شد از فريادتان             بيستون در حسرت فرهادتان
کوه کندن گر نباشد پيشه ام              بويي از فرهاد دارد تيشه ام
عشق از من دور و پايم لنگ بود          قيمتش بسيار و دستم تنگ بود
گر نرفتم هر دو پايم خسته بود           تيشه گر افتاد دستم بسته بود
هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!          فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!
هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه!          هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!
هيچ کس اشکي براي ما نريخت         هر که با ما بود از ما مي گريخت
چند روزيست که حالم ديدنيست         حال من از اين و آن پرسيدنيست
گاه بر روي زمين زل مي زنم              گاه بر حافظ تفاءل مي زنم
حافظ ديوانه فالم را گرفت                  يک غزل آمد که حالم را گرفت:
ما زياران چشم ياري داشتيم             خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

                                                                                  حميدرضا رجايی

ما ظاهراً رفيقان بس نارفيق بوديم
هر پشت اعتمادي زخمي به خنجر كرديم
هر سينه رفيقي با تيغ كين دريديم
خودكرده‌ها چه آسان نسبت به داور كرديم
هر جايي هوس را با خواهشي برآريم
اسكندرانه مُلكي صحراي محشر كرديم
با زورقي شكسته پارو به آب داديم
چشمان مادران را درياي احمر كرديم
حالا چه مانده بر جا جز مشت خاطراتي
در خاطري شكسته اسمي كه از بر كرديم
ما خون عاشقان را در لاله‌ها شكستيم
بر حجله‌هاي آنان آن لاله زيور كرديم
با خون آن دليران آسان وضو گرفتيم
در جام شهد دوستان زهر مكرر كرديم
هر جايي هوس را با خواهشي برآريم
اسكندرانه مُلكي صحراي محشر كرديم
با زورقي شكسته پارو به آب داديم
چشمان مادران را درياي احمر كرديم
حالا چه مانده بر جا جز مشت خاطراتي
در خاطري شكسته اسمي كه از بر كرديم

نارفیق داریوش

فعلا نه حرفی واسه گفتن دارم و نه وقتی واسه نوشتن

یعنی هست اما نیست