| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
آسمان خانه ام ستاره باران شده است قصد پرواز به جايي دارم ميل پرواز به يك شهر قشنگ شهر دور شهري از جنس بلور درميان كوچه هايش همه نور كه نه جنگ است و نه زور من دراين دنيا ميان كوچه ها هرجا كه مي گردم صدايي نيست سازي نيست نوايي نيست گويي انساني ميان يك خراباتم بويي از انسانيت در كوچه ام جاري نشد رنگي از عشق و وفا لطف و صفا در رود اين دنياي من جاري نشد ليك امشب آسمان خانه ام ستاره باران شد روح پاكي از زمين از ميان مردم ظلمت نشين سوي ياران شده است باز هم انسانيت را كشته اند |
|
+ نوشته شده در
جمعه سی و یکم شهریور 1385ساعت 20:33 توسط مسعود |
|
|
تو عادت كرده بودي و من دوست مي داشتمت! آن روزهاي پاييزي دلم را مي گويم كه دنيا هواي غصه داشت و تو در آن قدم گذاشتي . تو را ديدم اما همانند آن برگ پاييزي كه روي بوته اي از اقاقيا جا خوش كرده بود اما افسوس... افسوس كه نميدانستم تو درختي تو آني بودي كه نيازت داشتم . افسوس كه در خيالم تو نياز به خرد شدن داشتي و سپردن به خاطره ها... خاطره هايي كه خاطره شد. اما چه زود... چه قدر فاصله ساختم چه قدر از خاطراتم سريع قدم نهادم آن قدر سريع كه... يادت هست؟ حتي صداي نفسم را مي شنيدي و صداي پاهايم را كه به سوي بچگي مي دويد! به ياد نداري تو ميدانم حتم دارم عشق كودكيم كه به خاطره سپردم را مي گويم هماني كه تا قرني پيش برايم سرو بلندي شده بود ديگر جوانه نبود اما تيغش زدم و از پا درش آوردم اما تو هنوز جوانه بودي كه... افسوس... اما حالا تو ديگر مني را نداري چون من تو عادت بود و من تو در من يك احساس! حال تو در خود يك جوانه اي داري ميدانم اما... رشد كن!./. اين اشعار زيبا از من نيست از دوستي بود كه ... نميدانم چرا در آخرين لحظات اين اشعار رو به من تقديم كرد اما من ... ... به ياد او... |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385ساعت 18:17 توسط مسعود |
|
|
روزهايي را که تنها بوده ای فراموش کن ... اما هرگز لبخند هاي شيرين دوستانت را فراموش نکن ... روزهاي ابريت را فراموش کن ... اما ساعات آفتابيت را هرگز فراموش نکن ... بدبختي هايی که گاه با آنها روبرو مي شوی را فراموش کن ... اما خوش بختي هايت را هرگز فراموش نکن ... نقشه هايي که به نتيجه نرسيده اند را فراموش کن ... اما هرگز روياهايت را فراموش نکن ... شکست هايت را فراموش کن ... اما پيروزي هايت را هرگز فراموش نکن ... اشتباهاتت را فراموش کن ... اما درسهايی را که آموخته ای هرگز فراموش نکن ... خداوند هيچ گاه چيزي را که شايسه آن نباشي به تو نمي دهد ... اين یعنی با اعتماد به نفس کامل از آنچه خداوند بر سر راهت قرار مي دهد استفاده کنی ... هيچ چيز برای خدا غير ممکن نيست ... به خدايت نگو که چقدر مشکلاتت بزرگ است ... به مشکلاتت بگو که چه قدر خدايت بزرگ است. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و یکم شهریور 1385ساعت 10:10 توسط مسعود |
|
|
نمی دونم از برخی کارهام پشیمونم و از بعضی هاش راضی به قول مهدی:
از تهی سرشار جویبار لحظه های جاریست چون سبوی تشنه کندر خواب بیند آب واندر آب بیند سنگ دوستان و دشمنان را میشناسم من زندگی را دوست میدارم مرگ را دشمن وای اما با که باید گفت این؟ من دوستی دارم که به دشمن خواهم از او التجا بردن جویبار لحظه ها جاری.
آری بزرگترین دشمنم اکنون با تمام توان در مقابلم قد برافراشته و تمام سربازان در خواب غفلت به سر میبرند
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هشتم شهریور 1385ساعت 0:59 توسط مسعود |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
You can win if you want
|
|
RSS
|
