روزی سیاه و شوم را به شب رساندم

در شب به دنبال صبح گشتم

                            اما نیافتم

هرچه نگریستم سیاهی دیدم

                             ظلمت دیدم

                                          تاریکی دیدم

به انتظار نشستم اما روشنی نیامد

همه جا را ظلمت فرا گرفته بود

آری چشمانم را از من دزدیده بودند

اعتماد را از من گرفته بودند

روشنایی بود اما باورش نبود

                              لذت دیدنش نبود

                                                    گرمای وجودش نبود

                                                                              هیچ نبود

چون عشق نبود

جبران خلیل جبران گفته: تلخ ترین اندوه امروزمان یاد خاطرات شاد گذشته است.

دارم یاور گوش می کنم :

یاور همیشه مومن             تو برو سفر سلامت
غم من نخور که دوری       برای من شده عادت
ای به داد من رسیده         تو روزای خود شکستن
ای چراغ مهربونی        تو شبای وحشت من
ای تبلور حقیقت         توی لحظه های تردید
تو شب و از من گرفتی    تو من و دادی به خورشید
اگه باشی یا نباشی      برای من تکیه گاهی
برای من که غریبم          تو رفیقی جون پناهی
ناجی عاطفه من          شعرم از تو جون گرفته
رگ خشک بودن من    از تن تو خون گرفته
اگه مدیون تو باشم       اگه از تو باشه جونم
قدر اون لحظه نداره            که من و دادی نشونم
اگه باشی یا نباشی        برای من تکیه گاهی
برای من که غریبم         تو رفیقی جون پناهی
یاور همیشه مومن        تو برو سفر سلامت
غم من نخور که دوری     برای من شده عادت
وقتی شب ، شب سفر بود       توی کوچه های وحشت
وقتی هر سایه کسی بود           واسه بردنم به ظلمت
وقتی هر ثانیه شب        تپش هراس من بود
وقتی زخم خنجر دوست           بهترین لباس من بود
تو با دست مهربونی        به تنم مرحم کشیدی
برام از روشنی گفتی            پرده شب و دریدی
یاور همیشه مومن         تو برو سفر سلامت
غم من نخور که دوری   برای من شده عادت
ای طلوع اولین دوست       ای رفیق آخر من
به سلامت سفرت خوش         ای یگانه یاور من
مقصدت هر جا که باشه           هرجای دنیا که باشی
اون ور مرز شقایق                 پشت لحظه ها که باشی
خاطرت باشه که قلبت          سپر بلای من بود
تنها دست تو رفیق       دست بی ریای من بود
اگه باشی یا نباشی         برای من تکیه گاهی
برای من که غریبم         تو رفیقی جون پناهی
یاور همیشه مومن       تو برو سفر سلامت
غم من نخور که دوری       برای من شده عادت

آه