زندگي همچو مسيريست كه به پيمودن آن مجبوريم.

همه با هم پي يك مقصوديم

همه مادام به گرد او چنان مي گرديم

كه به گرد كعبه امن خدا مي گرديم

واي بر روزي كه يكي ياران

شكند اين پيمان

نرود راه چنان يك انسان

همه او را كوبيم

همه او را كوبيم

.

چون كه او سد ره است

چون كه او خلف ره است

چون كه او با برگشت

سرعت ما را نيز

از رسيدن به هدف مي گيرد

هيچكدام مان ز ما مخلوقات

ز ما اشرافان

كه سفارش شده ايم بر تعليم

در تقابل به سخن با دگري ننشينيم

چون كه ترسيم

كه زين قافله

كه دير زمانيست ز خود رميده

افسار گسيخته

جا مانيم

يا دگر ميترسيم

كه اشتباه او از درست ما درست تر باشد.

همه چونان يك بز در پي هم

همه ترسيده ز هي هي هي هم

در مسيري كه ندارد پايان

شكنيم حرمت هر انسان

.

همه انسانيم وز انسان بودن نطق را چون سخنان بلبل

بي هدف مي خوانيم

نه به فكر آنيم كه روزي شايد

اين سخن خرد كند

دل يك انسان را

همه چون انسانيم

ليك چون يك حيوان پي هم مي مانيم...