وز کم و بیش زلال آب و آیینه

وز سبوی گرم و پر خونی که هر ناپاک یا هر پاک

دارد اندر پستوی سینه.

هر کسی پیمانه ای دارد که پرسد چند و چون از وی

گوید این ناپاک و آن پاک است.

این بسان شبنم خورشید

وان بسان لیسکی لولنده در خاک است

نیز من پیمانه ای دارم

با سبوی خویش کز آن می تراود زهر

گفت و گو از دردناک افسانه ای دارم

ما اگر چون شبنم از پاکان

یا اگر چون لیسکان ناپاک

گر نگین تاج خورشیدیم

ور نگون ژرفنای خاک

هرچه  ایم آلوده ایم آلوده ایم ای مرد

آه میفهمی چه می گویم

ما به هست آلوده ایم آری

همچنان هستان هست و بودگان بوده ایم ای مرد

نه چو آن هستان اینک جاودانی نیست

در جوار رحمت ناراستین آسمان بغنوده ایم ای مرد

گفت و گو از پاک و نا پاک است

ما به هست آلوده ایم ای پاک و ای ناپاک

پست و ناپاکیم ما هستان

گر همه غمگین اگر بی غم

............................... م . ا. ث.

سالهای سال آسمان خانه ام خالی از ستاره بود

نه نوری و نه امیدی

نه رنگی از صفا و سپیدی

او با سبدی پر از ستاره به آسمان خانه ام آمد

نور فشاند

ستاره پراکند

آسمان شب خانه ام را پر از زیبایی و مهر کرد

با نور ستاره هایش همه چیز را زیبا دیدم

زندگی را عشق را مهر را

او رفت

اما....

اما ستاره هایش در آسمان خانه ام باقی ست

او نور آورد

او فرشته ای بود که بال نداشت و به نام دوست به خانه ام آمد

او رفت ولی نور او باقی ست

ستاره هایش ابدی ست

حال او پریشان است که چرا آمد و رفت

ای فرشته من تو برایم نور آوردی از تو متشکرم

فرشته را نمی توان به بند کشید

تقدیم به کسی که آفتاب و سایه اش سوزاندنیست

شبها همیشه به یاد تو دلم می گیره

یعنی که دلم هنوز به دام تو اسیره

شبها که سیاهی توی آسمون می پیچه

اون روشنی چشمای تو یادم نمی ره

شبها که دلم گرفته با یادت می خونم

تو رفتی و بعد رفتنت دلم کویره

شبها که فقط به نام تو غزل میخونم

شعر تو رو تو کتابا خوندن چو حریره

شبها که ستاره ها برام از همه میگن

اسم تو رو از اونا گرفتن دیگه دیره

شبها دیگه ذکر اسم تو توی خیالم

مثل مرهمی برای این زخمهای پیره